3/2/2007 - SİYAH--BEYAZ
>>>Yaşlı kızıldereli
>>>reisi kulübesinin önünde torunuyla oturmuş, az ötede
>>>birbiriyle boğuşup duran iki kurt köpeğini izliyorlardı.
Köpeklerden
>>>biri beyaz, biri siyahtı ve oniki yaşındaki çocuk kendini bildi
bileli
>>>o köpekler dedesinin kulübesi önünde boğuşup duruyorlardı.
>>>Dedesinin sürekli göz önünde tuttuğu, yanından ayırmadığı
iki iri kurt
>>>köpeğiydi bunlar. Çocuk, kulübeyi korumak için bir köpeğin
yeterli
>>>olduğunu
>>>düşünüyor, dedesinin ikinci köpeğe neden ihtiyacı olduğunu
ve renklerinin
>>>neden illa da siyah ve beyaz olduğunu anlamak istiyordu artık. O
merakla,
>>>sordu dedesine: Yaşlı reis, bilgece bir gülümsemeyle torununun
sırtını
>>>sıvazladı:
>>>- "Onlar" dedi, "benim için iki simgedir evlat."
>>>- "Neyin simgesi" diye sordu çocuk.
>>>"İyilik ile kötülüğün simgesi. Aynen şu gördüğün
köpekler gibi, iyilik
>>>ve kötülük içimizde sürekli mücadele eder durur. Onları
seyrettikçe
>>>ben hep bunu düşünürüm. Onun için yanımda tutarım onları.
>>>Çocuk, sözün burasında; 'mücadele varsa, kazananı da olmalı'
diye
>>>düşündü ve her çocuğa has, bitmeyen sorulara bir yenisini
ekledi:
>>>- "Peki" dedi. "Sence hangisi kazanır bu mücadeleyi?"
>>>Bilge reis, derin bir gülümsemeyle baktı torununa.
>>>- "Hangisi mi evlat?
>>>Ben, hangisini daha iyi
>>>beslersem!"
|
